Peygamberimizin Kopyası Hz. Ali Ekber'in (a.s) Şahadeti

  • News Code : 479230
  • Source : Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA.İR
Brief

Hz. Ali Ekber (a.s), özgürlükçülerin önderi Hz. Hüseyin'in (a.s) büyük oğluydu. Herkesçe çok sevilip sayılan ve fevkalâde güçlü ve yakışıklı olan Ali Ekber (a.s), hem ahlâk ve karakter, hem fizik, ses ve konuşma ve hem de yürüyüşüyle dedesi, Hz. Resulullah'ın (s.a.a) âdeta bir kopyası gibiydi. Kısa ömrünü ibadet, takva ve yoksullara, düşkünlere yardımla geçirmişti. Düşmanları bile onun bu müstesna kişiliği önünde saygıyla eğilmiştir. Ehlibeyt'in (a.s) büyük düşmanlarından olan Muaviye'nin (l.a) bile onun hilafet için pek liyakatli olduğunu itiraf ettiği tarihte kayıtlıdır.[1] Ehlibeyt İmamlarının (a.s) onun bu fevkalâde kişiliği ve müstesna karakteri hakkında kullandıkları sözleri, onunla ilgili ziyaret duası metninde görmek mümkündür. Bilhassa şu tabirler çok dikkat çekicidir:

Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA- Selam olsun sana ey Sıddık, ey büyük ve öncü şehit ve ey hep önde olanların efendisi! Saadetle yaşayıp şahadetle öldün sen; dünyadan salih amelden gayrı bir şey götürmedin ve dünya yaşamında, en kârlı ticaret olan ahiretten başka şey için çabalamadın!

Hz. Ali Ekber (a.s), Haşimoğulları gençlerinin ve Alioğulları yiğitlerinin en belirgin ve çarpıcı özelliği olan takva, asalet ve cömertlikle bezenmişti. Risalet ve İmamet mektebinde gelişip büyüyen Hz. Ali Ekber, insan yetiştirme okulunun iki büyük öğretmeni olan İmam Hasan'la (a.s) İmam Hüseyin'in (a.s) özel eğitim ve terbiyesinde yetişmişti. Nitekim ona ait olan ziyaretnâmede şöyle geçmektedir: "Selam sana, ey Hasan ve Hüseyin'in evlâdı!"

Evet, Hz. Ali Ekber (a.s), Ali bağının yüce selvisi, Zehra gülistanının kızıl ve şad gülü, Hüseyin'in büyük oğlu ve yürekler yakan Kerbela sahrasında Ehlibeyt'in ilk şehididir.

Babasından cihat için icazet alıp da atını meydana doğru sürdüğünde, İmam Hüseyin (a.s) büyük bir hüzün ve kalbini parçalayan bir kederle arkasından onu süzmüş, canından çok sevdiği Ali'sinin gidişinden dolayı gözyaşlarını tutamamış ve gökyüzüne bakarak şunları söylemiştir:

Ya Rabbim! Şahit ol ki, konuşması, davranışları ve fiziğiyle senin sevgili peygamberine en çok benzeyen delikanlı, şu azgınlar güruhuyla boğuşmaya gidiyor! Biz ne zaman ceddimiz Resulullah'ı özleyecek olsak bu gencin yüzüne bakardık. Allah'ım! Yeryüzünün bereketinden mahrum bırak şu güruhu! Aralarına ihtilaf ve ayrılık düşür. Yöneticilerini onlardan asla memnun ve razı kılma! Zira bu topluluk bize yardım edeceğini söyleyerek bizi buraya çağırdı; çağrılarını kabul edip geldiğimizdeyse bize kılıçlarını çekip düşmanlığa başladılar!

Sonra İmam (a.s) Sa'd oğlu Ömer'e hitap ederek şöyle haykırdı:

Ne istiyorsun bizden sen?! Allah soyunu kessin ve sulbünü mübarek kılmasın senin! Ve benden sonra; seni yatağında öldürecek birini musallat etsin başına! Sen, benim soyumu kurutmaya yeltendin ve Allah Resulü'nün evladı olmamı hiçe saydın!

Ardından, yüksek sesle şu ayeti okudu:

Gerçek şu ki Allah, Âdem'i, Nuh'u, İbrahim ailesini ve İmran ailesini seçip âlemler üzerine üstün kıldı. Onlar birbirinden türeme tek bir zürriyettir. Allah işitendir, bilendir![2]

Ali Ekber geceyi yarıp dünyayı aydınlatan güneş misali, savaş meydanına çıktı. Yezidî ordunun karşısında durmuş, ceddi Resulullah'a (s.a.a) çok benzeyen simasıyla er meydanını adeta nura gark etmişti. Tekbir getirerek haramiler güruhuna saldırdı. İnanılmaz cesareti ve görülmemiş gücü ve çevikliğiyle Hz. Ali'yi (a.s) hatırlatmıştı Yezid ordularına. Hayber fatihine yüreğinde beslediği kinle Yezid ordularına katılanlar, bir an bu yiğidin Ali (a.s) olduğunu sanarak dehşete kapılmışlardı. Ali Ekber (a.s) önüne çıkanı devirirken şu recezi okumadaydı.

"Ali oğlu Hüseyin'in oğlu Ali'yim ben.

Andolsun Kâbe'ye Resul'e yakınız herkesten.

Kılıcım kırılıncaya dek vuracağım size ben.

Sizedir bu vuruşlar Haşimî ve Alevî gençten.

Babamı daima savundum ve savunurum ben!

Tallahi o haramzade[3] olamaz bize egemen."

Ali Ekber'in (a.s) kılıcının her inişinde birkaç kişi yere seriliyor, haramiler güruhu onun önünde çil yavruları gibi sağa sola kaçışıyordu. Düşmanın telefatı inanılmaz sayılara ulaşmıştı. Herkes korkuyla bağırıyor, yardım istiyordu. Sonunda Ali Ekber bu amansız saldırıdan yoruldu. Bir yandan çektiği susuzluk ve kavurucu sıcak, diğer taraftan aldığı yaralar ve giydiği zırhla silahların ağırlığı onu bitkin düşürmüştü. İmam'ın (a.s) yanına dönerek: "Babacığım!" dedi, "Susuzluk bitiriyor beni, şu silahlarla zırhın ağırlığına dayanamıyorum artık! Gücümü toparlamam için içebileceğim bir yudum su var mıdır?"

Biricik oğlunu bu halde gören İmam, şefkat dolu bakışlarla onu seyrederken gözyaşlarını tutamadı: "Oğlum!" dedi sevgi dolu metin bir sesle, "Biraz daha dayanırsan deden Resulullah'la buluşacak ve bir daha susamamanı sağlayacak bir şerbet içeceksin onun elinden!"

Canından geçen ve her şeyiyle kalbini Rabbine veren genç Ali Ekber tekrar savaş meydanına dönüp çakallar sürüsüyle boğuşmaya başladı. Görülmemiş bir güç ve cesaretle savaşıyor, Yezidî ordunun haramileri bu yiğidin karşısında hazan yaprakları gibi dökülüyor, onun saldırdığı yerde adeta bir koridor oluşuyordu. Ali Ekber bu saldırıda 80 haramiyi daha cehenneme yollamıştı. Sonunda başından aldığı ağır bir yarayla durakladı. Düşmanları göz açıp kapayıncaya kadar tepesine üşüşmüş ve mızrak ve kılıçlarla ona saldırmışlardı. Atın dizginleri, artık gücü tükenmiş olan Hz. Ali Ekber'in ellerinden kaydı. Yiğit genç yorgun ve yaralı vücudunu atın üstüne bıraktı. Kontrolsüz kalan at direk düşman askerlerinin içine daldı. Ali Ekber'i ortaya alan İbn Sa'd'ın ordusu, acımasızca ona darbeler indiriyordu. Ali Ekber'in bedeni parça parça olmuştu artık.

Ehlibeyt'in parlak güneşi, Kerbela'nın kızgın topraklarında yatıyordu şimdi. Ali Ekber son nefeslerini verirken: "Ey baba! Benden sana selam olsun! Bu ceddim Resulullah'tır. Sana selam söylüyor ve 'Bize kavuşmak için acele et.' diyor!"

İmam (a.s) tarifi imkânsız bir acı ile Ali Ekber'inin başucuna koştu. Başını dizine alarak şefkatle okşadı, yanağını biricik Ali'sinin kanlar içindeki yanağına koyarak: "Sana kıyanları Allah öldürsün!" buyurdu ve ağlayarak "Senden sonra dünyaya da, dünya hayatına da yazıklar olsun artık!" buyurdu.

Daha sonra Haşimoğullarının diğer gençlerine, Ali Ekber'in lime lime olmuş mübarek nâşını çadırlara götürmeleri söyledi.

Ali Ekber'den sonra Haşimoğulları'nın hayatta kalan diğer erkekleri ve Ehlibeyt gençleri İmam'dan (a.s) icazet alarak ardı ardına er meydanına çıkıp yiğitçe vuruştular. Her biri, birer kahramanlık örneği sergileyip birçok haramiyi cehenneme gönderdikten sonra Kerbela sahrasının bir köşesinde şehit düştüler. Abdullah b. Müslim b. Akil, Muhammed b. Müslim b. Akil, Muhammed b. Abdullah b. Cafer Tayyar, Avn b. Abdullah, Abdurrahman b. Akil, Cafer b. Akil, Abdullah Ekber b. Akil ve Muhammed b. Ebi Said b. Akil (selamullah aleyhim ecmâin) de bu goncaların arasındaydı.

ABNA.İR
--------------------------------------------------------------------------------
 
[1]- Şeyh Abbas Kummî'nin Muntehe'l-Amal ve Ebu'l-Ferec İsfahanî'nin Mekatilu't-Talibiyyin kitaplarına müracaat ediniz.

[2]- Âl-i İmrân Suresi, 33 ve 34.

[3]- Kasıt İbn Ziyad'dır.


پیام رهبر انقلاب به مسلمانان جهان به مناسبت حج 1441 / 2020
Şeyh Zakzaki
conference-abu-talib
Yüzyılın Anlaşmasına Hayır