Uluslararası Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı -ABNA- Gazze’de açlık, yıkım ve kuşatma yalnızca insani bir kriz olarak sunuluyor; ancak halkın talebi, hayır değil, adalet ve özgürlük olarak öne çıkıyor.
Aylardır ağır bombardıman, tam kuşatma ve sistematik yıkımla karşı karşıya bırakılan Gazze’de yaşananlar, uluslararası kamuoyuna çoğunlukla “insani yardım sorunu” olarak yansıtılıyor. Oysa bölgedeki Filistinliler, maruz kaldıkları açlığın ve yoksunluğun doğal bir afetin değil, bilinçli bir siyasal ve askeri politikanın sonucu olduğunu vurguluyor.
Gazze halkı, yardım konvoylarının sınırlı ve denetimli biçimde bölgeye sokulmasını bir çözüm olarak görmüyor. Aksine bu durumun, işgal ve kuşatma gerçeğini perdeleyen bir vitrin işlevi gördüğü ifade ediliyor. Filistinli kaynaklar, temel sorunun gıda eksikliği değil, özgürlüğün ve egemenliğin gasp edilmesi olduğuna dikkat çekiyor.
Direniş çevreleri, Gazze’nin insani yardımlarla “yaşatılan” bir açık hava hapishanesine dönüştürülmek istendiğini, böylece işgal rejiminin sorumluluktan kaçmayı hedeflediğini belirtiyor. Yardım söyleminin, Tel Aviv rejiminin uyguladığı kolektif cezalandırma politikasını normalleştirdiği vurgulanıyor.
Uluslararası kuruluşların ve Batılı hükümetlerin söylemlerinde sıkça yer alan “insani kriz” tanımının, Gazze’deki direnişi ve halkın meşru hak taleplerini görünmez kıldığı ifade ediliyor. Filistinliler ise taleplerini net biçimde ortaya koyuyor: Kuşatmanın kaldırılması, işgalin sona erdirilmesi ve özgür bir yaşam.
Gazze’de yaşananlar, yalnızca insani yardım meselesi olarak ele alındığında, işgalin ve sömürünün üzeri örtülmüş oluyor. Bölgeden yükselen sesler, kalıcı çözümün yardım paketlerinde değil, adaletin ve özgürlüğün tesis edilmesinde yattığını bir kez daha gözler önüne seriyor.
yorumunuz