Uluslararası Ehl-i Beyt (a.s) Haber Ajansı – ABNA: Son yılların en yoğun hava muharebelerine sahne olan 40 günlük savaşta, İran hava savunma kuvvetleri, ABD ve İsrail’in en modern insansız hava araçlarından (İHA) birçoğunu imha etti. Düşürülen platformlar arasında İsrail yapımı Hermes 900, ABD’nin MQ-9 Reaper’ı, Orbiter 4/5, Lucas (FLM 136) ve stratejik keşif İHA’sı Heron TP yer alıyor. Bu başarı, İran’ın yerli savunma sanayisinin geldiği noktayı ve emperyalist güçlerin hava üstünlüğü iddiasına vurulan ciddi bir dar bıçağı olarak yorumlanıyor.
İHA’lar, modern savaşların vazgeçilmez unsurları haline gelirken, İran yapımı Şahid-136 gibi platformlar “savaşın denklemlerini değiştiren” araçlar olarak anılıyor. Ancak bu kez sahne tersine döndü: Saldırgan koalisyon, en pahalı ve gelişmiş İHA’larını İran semalarında kaybetti. İran ordusu, bu başarıyı yerli mühendisler tarafından geliştirilen savunma sistemlerine borçlu olduğunu belirtiyor.
Hermes 900: İsrail’in Gözü Kör Oldu
Düşürülen İHA’ların başında, İsrail’in “Elbit Systems” şirketi tarafından üretilen Hermes 900 geliyor. 36-40 saat havada kalabilen, 8,3 metre boyunda ve 15 metre kanat açıklığına sahip bu taktik İHA, 350 kg’a kadar faydalı yük taşıyabiliyor. Elektro-optik/kızılötesi sensörler, sentetik açıklıklı radar (SAR) ve lazer işaretleyicilerle donatılan Hermes 900, aslında bir “uçan göz” olarak tasarlanmıştı. Otonom iniş-kalkış, gelişmiş şifreleme ve uydu haberleşmesi gibi özelliklerine rağmen, İran hava savunmasının radar ağını aşamadı.
Hermes 900’ün düşürülmesi, İsrail’in “teknoloji üstünlüğü” mitini sorgulatan bir gelişme. Zira 2011’de yine İran’ın düşürdüğü RQ-170 Sentinel’in tersine mühendislikle kopyalanması, Batılı savunma analistlerinde şok etkisi yaratmıştı. Bugün aynı senaryo, çok daha gelişmiş bir platform için tekrarlanıyor.
MQ-9 Reaper: Amerikan Gücünün Sembolü Düştü
ABD’nin en tanınan silahlı İHA’larından MQ-9 Reaper, 15.240 metre irtifa, 30 saat havada kalma süresi ve 1.850 kilometre menziliyle “ölüm makinesi” olarak bilinir. Hellfire füzeleri ve JDAM bombaları taşıyabilen bu platform, Afganistan, Irak ve Suriye’de onlarca hedefi vurmuştu. Ancak İran semalarında, yerli savunma sistemleri karşısında tutunamadı.
MQ-9’un düşürülmesi, ABD’nin “görünmez savaş” stratejisinin çöküşünün somut bir kanıtıdır. Emperyalist güçler, uzun yıllar boyunca insansız hava araçlarının “risk almayan savaş” vaadiyle kamuoyunu ikna etmeye çalıştı. Oysa İran, geliştirdiği elektronik harp sistemleri ve entegre hava savunma ağıyla bu araçların aslında ne kadar kırılgan olduğunu gösterdi. Dahası, MQ-9’un İran tarafından ele geçirilen parçaları, tersine mühendislik için değerli bir fırsat sundu.
Orbiter 4/5: Gözetleme ve Hedef Tespit Ağı Bozuldu
“Orbiter 4 ve 5” taktik İHA’ları, özellikle elektronik harp ortamında GPS olmadan da görev yapabilme kabiliyetiyle bilinir. COMINT (iletişim dinleme), ELINT (radar sinyali analizi) ve SIGINT (sinyal istihbaratı) yetenekleriyle aslında birer “uçan istihbarat merkezi”dirler. Yaklaşık 25 saat havada kalabilen bu İHA’lar, İran’ın hava savunma ağı tarafından hedef alındı. Orbiter’ın düşürülmesi, düşmanın sahadaki bilgi üstünlüğünü ciddi şekilde körletti.
Lucas (FLM 136): Şahid-136’nın Kopyası da Düşürüldü
Belki de en ironik düşüş, Lucas (FLM 136) oldu. Amerikan SpektreWorks firması tarafından üretilen bu İHA, aslında İran’ın Şahid-136’sının tersine mühendislikle kopyalanmış bir versiyonudur. 3 metre boyunda, 81 kg kalkış ağırlığında ve yaklaşık 6 saat havada kalabilen Lucas, “kovalayan kovalanır” gerçeğinin bir kanıtı. ABD’nin, İran’ın başarılı platformunu kopyalamak zorunda kalması, teknoloji transferinin artık tek yönlü olmadığını gösteriyor. Ancak bu kopya bile, orijinalin sahibi olan İran savunma sistemi karşısında başarısız oldu.
Heron TP: Stratejik İstihbarat Darbesi
En ağır kayıp ise Heron TP ile geldi. İsrail’in en gelişmiş stratejik İHA’sı olan Heron TP, 14 metre boy, 26 metre kanat açıklığı, 5,5 ton kalkış ağırlığı ve 30 saatten fazla havada kalma süresiyle dev bir platformdur. 14 kilometre irtifaya çıkabilen, uydu bağlantısıyla binlerce kilometre menzile ulaşan bu İHA’nın düşürülmesi, “sadece taktik bir başarı değil, stratejik bir darbedir”. Zira Heron TP, düşmanın en önemli istihbarat toplama araçlarından biriydi. Onun kaybı, bölgedeki gözetleme ağında dev bir boşluk yarattı.
Emperyalist İkilem: Yüksek Teknoloji, Düşük Dayanıklılık
Tüm bu İHA’ların ortak özelliği, Batı ve İsrail’in “teknoloji üstünlüğü” propagandasının amiral gemileri olmalarıdır. Oysa İran’ın yerli hava savunma sistemleri – isimleri genellikle gizli tutulsa da – bu araçların zırhlı tümenlere karşı değil, entegre bir savunma ağına karşı ne kadar savunmasız olduğunu kanıtlamıştır. Tarihsel olarak, 1960’larda Sovyetler’in U-2’yi düşürmesi, hava üstünlüğünün mutlak olmadığını göstermişti. Bugün de İran, benzer bir dersi çok daha sofistike araçlarla vermektedir.
Batılı askeri analistlerin bazıları, İran’ın bu başarılarını “abartılı” veya “tamamen doğrulanmamış” olarak nitelendirse de, düşen İHA’ların enkaz görüntüleri ve parçalarının sergilenmesi, iddiaların ciddiyetini ortaya koymaktadır. Ayrıca, bu düşüşlerin ardından ABD ve İsrail’in İHA operasyonlarını belirgin şekilde azaltması, başarıların sahadaki etkisini dolaylı olarak teyit etmektedir.
Sonuç: Caydırıcılığın Yeni Formülü
İran, bu 40 günde düşmanına açık bir mesaj vermiştir: Artık hava sahaları, emperyalist güçlerin istediği gibi “açık alan” değildir. Yerli savunma sanayisi, gelişmiş füze programları, çok katmanlı hava savunma ağı ve elektronik harp kabiliyetleri, İran’ı bölgenin en güçlü caydırıcılıklarından biri haline getirmiştir. Düşürülen her İHA, sadece bir platform kaybı değil, aynı zamanda düşmanın “sorunsuz savaş” yanılsamasının da kaybıdır.
Eğer bir daha saldırı olursa, işgalcilerin ödeyeceği bedel, elde etmeyi umdukları her türlü kazançtan çok daha ağır olacaktır. Düşürülen şu İHA’ların listesini bir kez daha okuyun: Hermes 900, MQ-9 Reaper, Orbiter 4/5, Lucas, Heron TP. Bunlar sadece birer enkaz değil; emperyalist teknoloji efsanesinin çöküşünün somut tanıklarıdır.
yorumunuz