Neden mahzun olur, gönlüm bu günler
Alevlenip yanar, bütün gönüller
Su gördüm mü hüzün, basar kalbi mi?
Bilmem kime desem, ben bu derdimi
Kerbela olayı, düştükçe yâda
Gözüm ağlar tenim, döner feryada
Rahmi olmadı büyük, küçük, esire
Zehre kızları vuruldu, zincire
Nebinin torunu, değil mi bunlar
Neden doğranmıştır, bunca insanlar
Cennet gençlerine, efendi olan
Nuh’un gemisi olarak tanınan
Mahsur kaldı, zalimlerin elinde
Söndü çırağı, Ney neva çölünde
Kesildi o çölde, yetmiş iki baş
Gökte melek, yerde, kan ağladı taş
Şehit oldu Hüseyin, din kalsın diye
Bakın Ehli- Beyte, olan iğliye
Böylece verdiler, ücreti dini
Makam için, öldürdüler, Hüseyni
Güneşi vurdular, mızrak başına
Kıydılar yaşayan, natuk kurana
Dediler Hüseyne, gel biat eyle
Yezide, Mervan’a, itaat eyle
Karışma yezidin, siyasetine
Din kökten çürüse, kime sana ne
İbadete kapıl, dur bir köşede
Ukbe sizin, dünya, kalsın yezide
Tarihi doldurdu, cevabı Hüseyin
Ben ölsem de, dedi, yaşasın, bu din
Dünya değil, arşı verseler bile
Bir an olsun biat, etmem yezide
Ben Hüseynim, peygamberin, torunu
Yezitte söylesin, kendir soyunu
Maviye, Sufyandır, onun babası
Ütbe dayısıdır, Hinde anası
Yirmi yıl savaştı, Sufyan nebiyle
Hamza’nın ciğerin, doğradı hinde
Mecbur kaldı, kabullendi İslam’ı
Gizledi kalbinde, Hu bel, Uzzanı
Elli bir yıl sonra, yezidi kafer
Sufyanın kalbini, eyledi aşikâr
Emevi camisi, denilen yerde
Binlerce insanın, gözü önünde
Dinden çıktığını, dile getirdi
Bedirden, Uhuttan, Hayber’den dedi
Dedi öcünüzü, aldım Nebiden
Muhammet, Mustafa, bil has Aliden
Ne nübüvvet vardır, nede imamet
Ne uhra doğrudur, nede kıyamet
Kurana aykırı, sözler diyordu
Kâfir olduğunu, kanıtlıyordu
Tek, tek yazılmıştır, tarihte bunlar
Mesnedi, Ahmetler, kenzil, ummanlar
İbni kesir, ibni esir, Teberi
Yazmışlar tarihte, bunca haberi
Okladılar o mübarek, canları
Esir götürdüler, şama kızları
Darbeler vurdular, İslam’a, dine
Bir yudum su, vermediler Hüseyne
Böylece İslam’a, olanlar oldu
Nebinin gülleri, açmadan soldu
Gelin ker beladan, ibret alalım
Kuran ve itreti, önder kılalım
Kerbeladan ibret, almazsak bizler
Hâkim olur bize, yine Yezitler
Kesilir yeniden, Hüseynin başı
Kurumaz İslam’ın, akar gözyaşı
Darbeler vururlar, İslam’a dine
Harici söylerler, imam Hüseyne
İsarete gider, evlatlarımız
Silinir tarihten, şöhret, şanımız
Bütün günlerimiz, olur muharrem
Kalmaz hoş günümüz, hep olur matem
Gelin ağlayalım, esir kızlara
Kerbelada o dökülen, kanlara
Hüseyne, Abbas’a, bil has Zeynep’e
Boğazı oklanan, Ali- Askere
Ağla İsa, ağla, sende Hüseyne
Ağlamak Hüseyne, hayattır dine.
İsa MEHDEVİ
