Suriye'de Kazananlar, Kaybedenler ve Geleceğe Dair...

Ehlibeyt (a.s) Haber Ajansı ABNA- Belki de sorunun çözümü uzun sürdüğü için olsa gerek ki Suriye iç savaşına müdahil tarafların hiç biri gerçek niyet ve hedeflerini gizleyememekte veya  artık gizleme ihtiyacı da duymamaktadır. Libya'da Muammer  Kaddafi'nin bir oldu bittiyle kısa sürede yıkılışına benzer bir senaryoyla Suriye yönetimini de yıkabileceklerine inanan dış güçler ve bölgesel taşeronları  kayaya toslayınca gerçek  niyetlerini uzun süre gizleme imkanı bulamadılar. Hatta denilebilir ki, içinde bulunduğumuz zaman diliminde ortaya çıkan uluslararası ve bölgesel hiç bir meselede  saflar bu kadar net ve belirgin bir şekilde ortaya çıkmamıştı.

Artık kimse bu iç savaşın Suriye halkına özgürlük amacıyla başlatıldığına inanmamaktadır. Müslüman kitlelerin mezhebi duygularını istismar eden AK parti hükümeti dışında  zaten böyle bir iddiada bulunan da yoktur. Kukla Suudi Krallığı bile Suriye'ye müdahale amacının İran ve Şiilerin  güçlenmesini önlemeye yönelik olduğunu açıklamaktan çekinmiyor. Bender bin Sultan açıkca Irak'ta kaybedilen Sünni iktidarının Suriye'de geri alınması için ne gerekirse yapacaklarını ilan ediyor.  ABD, AB ve İsrail başından beri mevcut Suriye yönetimiyle bölgedeki planlarının,  Siyonist rejimin güvenliği ve varlığının uzun süre sağlanamayacağı için kendileriyle uyumlu bir rejimin işbaşına getirilmesi niyetlerini gizlemediler ve hala da açıkca dile getirmekteler. Suudi Aile Krallığı ve Körfez şeyhlikleri ise yeryüzünün en ilkel ve insan hakları düşmanı rejimleri olarak açıklanan amaçlarına ilaveten kendi mevkilerini korumak için  Batılı efendilerinin emirlerini yerine getirdiler ve var olma felsefeleri gereği bütün imkanlarıyla bu vazifeyi ifa etmek zorundadırlar.  Anılan planların uygulanmasında tetikçilik ve savaş makinası görevini üstlenen dahili ve harici isyancılar ise umutlarını efendilerinin çok yönlü yardımlarına bağlamış olarak iktidara göz dikmiş bulunuyorlar. İktidar hırsı ve mezhep taassubuyla gözleri körermiş bu grupların eylemleri bu iddiamızı ispatlamaktadır.

Geçen bu süre içerisindeki gelişmeler ve tarafların kendi tavır ve davranışlarında ayak diretmeleri gösteriyor ki Suriye iç savaşı bu tezlikte bitecek gibi görünmüyor. Atlantik ötesi ve Rusya gibi güçlerin kendi hedefleri doğrultusunda zorlamalarıyla silahlı çatışmalar durdurulsa  ve zahiri bir uzlaşı sağlansa bile bölgedeki savaş  öyle kolayca bitmeyecektir. Çünkü Suriye meselesine müdahil tarafların her birinin farklı plan ve amaçları vardır ve bunların bir arada gerçekleşmesi mümkün değildir. Dış güçlerin uğursuz planlarına bölge müslüman halkları arasında ekilen  mezhep fitnesi ve oluşturulan uçurum da eklenirse  gerçek barışın sağlanması pek de kolay görünmüyor.

Peki gelinen son durumda Suriye iç savaşının şimdiye kadarki kazananı ve kaybedeni kimlerdir?

Veya Suriye karşıtı cephede  kim ne kadar hedefine yaklaşabilmiş ve kim ne kadar kapıldığı vehimlerden ders almıştır?

Kimyasal silah kullanıldığı haberleri sonrasında başlatılan savaş tamtamları ve ardından Moskova'da yapılan G-20 zirvesi ardından neler olmaktadır?

ABD-AB ve İsrail şeytan üçgeni açısından büyük bir başarı sağlanmıştır. Suriye konusunda belirledikleri  planlara yavaş yavaş yaklaşmaktadırlar. Suriye'nin kimyasal silahlardan arındırılması herkesten çok siyonist İsrail rejiminin işine yaramaktadır. İster mevcut yönetim işbaşında kalsın, ister isyancılara  kurdurulacak bir rejim iş başına gelsin İsrail büyük bir zafer elde etmiştir. Çünkü Suriye kimyasal silahları İsrail'e karşı caydırıcı bir silah olarak depolamaktaydı. Şimdi ise oluşturulan kargaşa ortamında ABD ve Rusya'nın  yardımıyla Suriye'nin kimyasal silah tehlikesini bertaraf etmiş olacaktır.

İsrail'in güvenliğini kendi ulusal çıkarlarının üzerinde tutan Batı ülkeleri de böylece BOP planının aşamalarından birini gerçekleştirmiş olarak zafer kazanmış sayılırlar. Batı'lılar bununla yetinmeyecek ve BOP  planının sonraki aşamalarını gerçekleştirmeye koyulacaklardır.

Rusya da başkasının kesesinden  harcıyan bedavaci misali bu vesileyle arabuluculuk rolüne girerek Suriye'nin kimyasal silahlarını Batı'ya peşkeş çekmek suretiyle kendi ulusal çıkarları doğrultusunda büyük bir başarı sağlamıştır. Bu yolla geçici olarak da olsa Suriye'ye  yönelik bir saldırıyı önlemekle  uluslararası  düzeyde kendi konumunu güçlendirmiş ve eski Sovyetlerin uluslararası anlaşmazlıklardaki  belirleyici gücüne talip olduğunu  ortaya koymuştur. En az kazancı ise Akdeniz'deki  varlığını  Batılı güçlere resmen kabul ettirmiş olmasıdır. Böylece dünya  çeyrek asırdan sonra yeniden Sovyetler  dönemindeki  iki kutuplu duruma geri dönmüştür. Askeri açıdan NATO karşısına bu defa Varşova  Paktı olarak değil de yanına Çin ve başka etkili Doğu ülkelerini alarak  ŞİÖ(Şanghay İşbirliği Örgütü) olarak çıkmış bulunuyor.

Suriye iç savaşının mali yüküne ilaveten isyancılara başka ülkelerden terörist takviyesi  sağlama görevini üstlenmiş Suudi Krallığı ve Körfez'deki  emirlikler için sonuç başından beri bellidir. Mevcut Suriye yönetimi  yıkılıp yerine muhaliflerin iktidara geçeceği bir rejim kurulsa bile bu kuklaların kendi iktidarlarını korumaktan başka kazançları olmayacaktır. Ama mevcut yönetimin devamı  veya  halkın daha geniş katılımının  olduğu bir rejimin  işbaşına gelmesi bu ilkel rejimler açısından tahammülü zor bir sonuç olacaktır. Bunlar zaten kendilerini kuşatan  ve halk düşmanı  rejimlerini tehdit eden "uyanış"  hareketini yenilgiye uğratmak amacıyla onlarca milyarlık petro dolarları cömertçe Suriyeli isyancılara ve  destekleyenlere akıtmaktalar. Bunlara tek kazanç olarak ümmet içinde mezhep fitnesini  yeniden ve daha güçlü bir  şekilde yeşertmeleri kalacaktır.

Türkiye'ye gelince; Kuzey Afrika ve  Ortadoğu İslam coğrafyasındaki  "İslami Uyanış" akımıyla birlikte telaşa kapılan Batı, Türkiye'yi  model ülke göstermek suretiyle bu halk hareketlerini kontrol altına almayı planladı. Hükümet yetkililerinin Mısır, Tunus ve Libya diktatörlerine nasihatvari demeçleri ve bu diktatörlerin devrilmesinden sonra bu ülkelere yaptıkları ziyaretler bu çerçevede değerlendirilmelidir.  Başbakan Erdoğan'ın Mısır ve Libya'da yaptığı konuşmalarda bu ülke halklarına laikliği önermesi, Türkiye yönetimini örnek olarak göstermeğe dair  sözler sarfetmesi  bu görüşümüzü onaylamaktadır.

Libya'da Kaddafi  yönetiminin devrilmesinde Türkiye ordusunun  aktif görev almasına rağmen ganimet paylaşımında elde tutulur bir kazanç sağlanamdığını gören AK Parti hükümeti,   yine  Batı emperyalizminin  telkinleriyle Suriye konusunda birtakım vehimlere kapıldı maalesef. Libya'da verilmeyen payın  Suriye'de fazlasıyla kazanılabileceği, Suriye üzerinden yeni nüfuz alanları elde edilebileceği düşüncesi  AK parti hükümetini Suriye meselesine  alışık olmayan yöntemlerle yaklaşmaya  sevketti.

Dışişleri Bakanı Davutoğlu'nun  23 Ocak 2012 tarihinde Kayseri'de yaptığı bir konuşmada “1911 ile 1923 arasında nereleri kaybetmiş, hangi topraklardan çekilmiş isek 2011 ile 2023 arasında o topraklarla ve oradaki kardeşlerimizle tekrar buluşacağız. Uluslararası düzeni de yeniden inşa edeceğiz.”  Sözleri bu iddiamızı ispatlamaktadır.

Ve işte bu saiklerle Suriye meselesine dalan hükümetin ülkeyi getirmiş olduğu durum, başbakanın danışmanının ifadesiyle " değerli yalnızlık"tır. Ayrı bir ifadeyle eşine rastlanmamış bir inzivadır. Komşu İslam ülkeleri nezdinde güvenilirliğini kaybeden Türkiye'yi  Batılı müttefikleri bile Suriye konusunda artık kaale almamaktadır. Türkiye başbakanı "biz her türlü koalisyona varız", yani yeter ki  Suriye'ye saldırın diye bas bas bağırırken Batı emperyalizminin başını çeken ABD, Rusya ile Suriye'nin kimyasal silahlarını imha konusunu görüşüyordu. Bu devre dışı bırakma olayı gösterdi ki sadece Suriye konusunda değil  Türkiye'nin Suriye meselesine  müdahalesinden dolayı karşılaşacağı  iç ve bölgesel problemler konusunda da müttefikleri, müşevvikleri  Türkiye tek başına bırakacaklardır.

Kuzey Afrika'da adı geçen üç ülkede rejimlerin devrilmesi ve yapılan seçimlerde Müslüman Kardeşler hareketi çizgisindeki veya buna yakın çevrelerin iş başına gelmeleri AK Parti hükümetini daha önce çıkardığını iddia ettiği İslamcılık gömleğine yeniden sarılmaya sevketti. "Azınlık Nusayri Yönetimi" olarak nitelediği Suriye hükümetine karşı ılımlısından en radikali El-Kaide'ye kadar terör örgütlerine Sünni İslamcılar adı altında  Türkiye toprakları içinde örgütlenme, silahlı eğitim, silah desteği  ve Suriye'ye sevketme imkanları sunan AK Parti hükümetinin gelinen noktada Türkiye'ye kazandırdığı  dışarıda " değerli yalnızlık" içeride ise  mezhep taassubu ve Sünni-Alevi gerginliğidir. Kürt meselesinin çözümsüzlüğü de ayrı bir  husus.

Suriye yönetiminin muhalifleri veya  içimizdeki nifak cephesince ifade edildiği üzere mücahitlerin(!) durumuna gelince; binden fazla gruptan oluştuğu tescillenmiş bu irili ufaklı  örgütler dış destekle ayakta durmakta  olup destekleyenlerin işine yaradıkları sürece hayatlarını sürdürebilirler. Suriye ordusundan aldıkları her yenilgiden sonra manevra alanları daraldıkça bir birlerine saldıran bu terör gruplarının gelecekte de  bir birinin canına düşecekleri ihtimali güçlüdür. Zaten  farklı ideolojik ve çıkış noktaları olan bu grupların bir araya gelmesi mümkün gözükmemektedir. En güçlüleri durumunda olan El-Kaide ve türevleri ise çoğunlukla  dış unsurlardan oluşmaktadır. Ruhları kör mezhep taassubuyla  dumura uğratılmış  bu savaş ve katliam makinası teröristlerin hedefi  sadece efendilerinin emirlerini  yerine getirmek olacaktır. Suriye halkı yanında itibarları olmadığı için bunların ne şimdi ne de gelecekte mevcut hükümeti  devirseler bile Suriye'nin geleceğinde bir yerleri yoktur. Esirlere, Alevilere, Şiilere ve mevcut yönetim yanlılarına yönelik cinayetlerini utanmadan bir de  filme alıp sosyal şebekelerde deklare eden bu insanlık düşmanlarına gelecekte  efendileri bile tahammül etmiyecektir.

Suriye hükümeti ve onu destekleyen başını İran'ın çektiği Direniş Cephesinin durumuna gelince; Direniş Cephesine göre; bu iç savaş Suriye'ye dış güçler tarafından planlı hedefler doğrultusunda dayatılmıştır. Mevcut hükümete karşı olan halk tabanlı muhalefetin varlığı inkar edilemez, hatta Baas Partisi eksenli yönetimin değiştirilmesi genel bir taleptir. Bu yönde gerekli reformların başlatılması ve halkın iradesini yansıtan bir hükümetin kurulması gereklidir. Ancak bu süreç dış güçlerin dayatması ve müdahalesiyle değil Suriye içindeki tarafların iştiraki, ülke  ve bölgesel şartlar dikkate alınarak gerçekleştirilmelidir. Komşu ve bölge ülkelerinin yardımı ve gözetiminde bu süreç başarıyla sonuçlandırılabilir. Bu görüş, Başbakan Erdoğan'ın 2012 Nisan'ında İran'a yapmış olduğu ziyarette kendisine  bu ülke  yetkili ağızlarından açık bir şekilde iletildi. Ve yine aynı ziyaret sırasında bölge dışı güçlerin müdahalesiyle izlenecek  yöntemlere karşı mevcut Suriye yönetiminin yanında yer alınacağı altı çizilerek  vurgulandı. Direniş cephesi  bu çizgisinden sapmış değil, Suriye hükümetinin yanında yer aldığı gibi hala çözüm için  aynı görüşünü tekrarlamaktadır.

Suriye yönetimini devirmek  amacıyla kurulan ittifakların bir sonuca varamayacağı geçen zamanla birlikte ortaya çıkarken Direniş Cephesinin haklılığı da kendini göstermiş bulunuyor. Suriye meselesinin tek ve en uygun çözüm yolu İslam dünyasının iki önemli ülkesi Türkiye ve İran'ın öncülüğünde başlatılacak bir bölgesel girişimdir. Ateşkes sağlanmalı ve halkın hür iradesine başvurulması için gerekli ortam hazırlanmalıdır. Şu veya bu kişi ve grupları devre dışı  bırakarak değil hepsini bu sürece katarak ve halkın vereceği karara saygılı duyarak bir sonuca varılabilir ancak. Bu ise başta ABD olmak üzere şeytani güçler ve bölgesel taşeronlarının, ilkel krallıkların ve halk desteğinden yoksun terör gruplarının istemediği bir yöntemdir. Çünkü onlar Suriye halkının huzurunu değil her biri kendi uğursuz çıkarlarına nasıl ulaşabileceklerinin hesabını yapmaktalar.

Y. ZİYA T.YILMAZ