Ehlibeyt Haber Ajansı ABNA- Sonra Gazze’ye düşüyor aklım bir bomba gibi! O anda bir mesaj alıyorum arkadaşımdan: “Yeni yılın kutlu olsun!”
Alaycı bir tebessümle bakakalıyorum telefona… Bir an gözlerim yeniden pencereye dönüveriyor ve ışıltılı sokakta takılı kalıyorum. Gelip geçen tek tük insanlar, arabalar…
Daha sonra apartmanlar… Pencerelerde yanıp sönen Noel ağacı ışıkları, müzik sesleri, soğuk esen rüzgâr… Bir an “Türkiye’de değilim herhalde!” diyorum, “Burası başka bir yer olmalı!” Sonra karanlığı seyrediyorum yine, gözlerimin kenarlarında yanıp sönen Noel ağacı ışıkları…
Oysa Gazze çıkmıyor aklımdan. Çığlıklar içindeki insanların ellerinde can vermiş çocuklar, gözyaşları içindeki anneler… Harabeye dönmüş evler, caddeler… Açık, sefalet ve Noel!
“Birilerinin başına kar yağarken Gazze’dekilerin başına bomba yağıyor!” diye geçiriyorum aklımdan. Tuhaflığına akıl sır erdiremiyorum bu hâlin!”
…
2009 Aralık’ının son günü!
Önceki yıldan bir farkı yok bu günün! Yine Noel, yine müzik sesleri, yine eğlence… Bu kez Afganistan, Pakistan, Haiti var sahnede!
…
2010 Aralık’ının son günü!
Önceki yıldan ne farkı var bu günün? Yine Noel, yine müzik sesleri, yine eğlence… Bu kez Libya, Tunus, Fas, Mısır, Yemen, Suriye, İran çıkarıldı sahneye!
…
2011 Aralık’ının son günü!
Korkarım, bitmek tükenmek bilmez onlarca soru ile başa dönüyorum. Çelişkiler içinde bırakılmış bizleri tek tipleştirme makinesine sokanları düşünüyorum! Sırada kim var? Söylemeye çekiniyorum; ama soruyorum:
“Artık uyanma vakti gelmedi mi?”
Ömür KURT
